Niestabilność mikrosatelitu guza i wyniki kliniczne u młodych pacjentów z rakiem jelita grubego ad 7

Z tego powodu wydaje się, że znaczna przewaga w zakresie przetrwania, spowodowana niestabilnością mikrosatelitarną o wysokiej częstotliwości, może mieć zastosowanie zarówno do dziedzicznych, jak i sporadycznych typów raka jelita grubego. Co więcej, tylko u jednego z pacjentów, u których rak miał niestabilność mikrosatelitarną o wysokiej częstotliwości, rak został zdiagnozowany podczas badań klinicznych, gdy był bezobjawowy; fakt ten eliminuje odchylenie w czasie realizacji jako prawdopodobną przyczynę przewagi przeżycia. Ostatnio sugerowano związek niestabilności mikrosatelitarnej o wysokiej częstotliwości z lepszym rezultatem klinicznym.12,26-29 W innych badaniach nie wykryto jednak przewagi w zakresie przeżycia, 38-41 i niedawne warsztaty National Cancer Institute wykazały, że niestabilność mikrosatelitarna Wykazano jednak niezbicie, że jest on niezależnym czynnikiem prognostycznym rokowania.34 Ponadto, od pierwszych opisów niestabilności mikrosatelitarnej o wysokiej częstotliwości, 11-13, literatura była komplikowana niespójnymi i mylącymi definicjami tego fenotypu molekularnego.34. niestabilność mikrosatelitarna na częstotliwościach ma opisywać uogólnioną (nie sporadyczną) niestabilność mikrosatelitarnego DNA w rakach, które prawie zawsze nie mają zdolności do naprawy niedopasowanych zasad w DNA. Z tego powodu National Cancer Institute określił niestabilność mikrosatelitarną o wysokiej częstotliwości, niestabilność mikrosatelitarną o niskiej częstotliwości i stabilność mikrosatelitarną w raku jelita grubego pod względem liczby loci mikrosatelitarnych i których konkretnych loci należy przetestować i wykazać, że zostały zmienione.34 W naszym badaniu wykorzystaliśmy te konsensusowe definicje.
Odkryliśmy 17 procent występowania niestabilności mikrosatelitarnej o wysokiej częstotliwości, ale w niedawnej dużej serii opisanej przez Aaltonena i wsp., 14 stwierdzono 12 procent przypadków. Występowała podobna różnica w częstości występowania u pacjentów, których historie rodzinne spełniły kryteria amsterdamskiego dziedzicznego niepolipicznego raka jelita grubego (15 procent w naszej serii i 11 procent w badaniu Aaltonena i wsp.14). Tak więc zaobserwowane różnice prawdopodobnie odzwierciedlają fakt, że nasza populacja była stosunkowo młoda (wszystkie otrzymały diagnozę w wieku 50 lat lub młodszym), a zatem mogły obejmować większy odsetek pacjentów z wrodzonym niepolipowatym rakiem jelita grubego. Pomimo stosunkowo młodego wieku, mniej niż 10 procent pacjentów w naszej kohorcie miało raka jelita grubego związanego z dziedzicznym niepolipowatym rakiem jelita grubego, rodzinną polipowatością gruczolakowatą lub zapalną chorobą jelit.
W poprzednich badaniach kliniczno-kontrolnych wykazano, że 58 procent 42 i 47 procent 28 przypadków raka jelita grubego u pacjentów w wieku 35 lat lub młodszych i w wieku 40 lat lub młodszych miało niestabilność mikrosatelitarną o wysokiej częstotliwości. Wyniki te podkreślają potrzebę stosowania obiektywnych metod oceny przypadku, które mogą posłużyć jako podstawa do obliczenia dokładnych częstotliwości markerów molekularnych, takich jak niestabilność mikrosatelitarna o wysokiej częstotliwości.
Oprócz niestabilności mikrosatelitarnej o wysokiej częstotliwości, stwierdziliśmy, że patologiczny etap raka okrężnicy i odbytu jest niezależnym i silnym predyktorem wyniku klinicznego. Nie jest to zaskakujące, ponieważ stadium patologiczne jest głównym wyznacznikiem wyniku większości nowotworów3. Fakt, że niestabilność mikrosatelitarna o wysokiej częstotliwości była silnie związana z niższym stadium raka, nawet po tym, jak kontrolowaliśmy głębokość inwazji nowotworu, jest intrygancki
[przypisy: cienki kał, pleuroskopia, wysiękowe zapalenie opłucnej ]
[więcej w: gumtree inowrocław, climea test, przychodnia ogrody bydgoszcz ]